Pagina's

THIS IS NOT FOR ME

Dat bloggen hè. Ik kap ermee. Jarenlang deed ik het, af en aan, veel en weinig, kort en lang, mooi en slecht. Ik schreef vanuit mijn hart en vanuit de druk om elke dag iets te publiceren. Vanuit mezelf en voor opdrachtgevers. Ik hield het stevig vast, liet het iets meer los en twijfelde. Constant. Er zijn ongelooflijk veel dingen die ik leuk vind, zoals schrijven, zingen, tekenen en natuurlijk fotograferen - en dat blijf ik ook allemaal doen. Maar dit, in blogvorm? Nee. Het past niet meer. Het voelt niet meer goed. Het voelt alsof ik een shirt aanheb dat eigenlijk te klein is. Het is tijd om Your Inspiration Blog los te laten.

De afgelopen maanden schreef ik bijna niets meer hier en voelde ik de wil om dat nog te doen ook steeds verder wegzakken. Deze blog hing er maar een beetje bij, naast alles wat ik doe en alle gave ontwikkelingen die ik doormaak. Ergens voelde ik ook steeds dat 'ik moet echt weer eens wat schrijven'. En daar gaat het mis.

Vroeger kon ik nooit een keuze maken wat ik nou wilde doen. Ik wilde alles. Van alle kanten hoorde ik: maak een keuze. Kies één ding en doe dat, ga dáár voor. Ik koos schoorvoetend de fotografie, maar kon al het andere toch niet loslaten. Nu weet ik dat dat uit angst was. Stel dat ik één ding kies en ik blijk het niet te kunnen? Stel dat alles mislukt? Maar die fotografie groeide. En groeit nog steeds. Bijna dagelijks vind ik nu bevestiging; DIT is wat ik kan en wil.

De afgelopen tijd gaat het zo ontzettend de goede kant op met mijn fotografie. Ik stop er mijn hele ziel en zaligheid in, doe ontzettend toffe opdrachten met ontzettend toffe mensen, nam een assistent aan en zeg vol liefde JA tegen opdrachten die me blij maken en nee tegen opdrachten die dat niet doen. Ik ben fotografe.

Geen blogger. Dat label laat ik los.

De link yourinspirationblog.nl loopt nog door tot het einde van de betaalde periode en vervalt dan. Vervalt deze site? Nee, de blogspot link blijft bestaan, de stukken die nu online staan blijven. Stop ik met schrijven? Nee. Hoe dan verder? Geen idee, misschien start ik wel een ander platform waar ik alle overige creatieve uitingen kan delen. Misschien ook niet. Maar de focus ligt nu volledig op mijn bedrijf, dat steeds meer de vorm aanneemt die mij gelukkig maakt.

Bedankt voor alle support en lieve, leuke en ontroerende comments! Jullie zijn de leukste lezers ooit.

Je kunt me vinden op Twitter en Instagram, mocht je me missen. ;)

Liefs,
Mariët.


Tijd voor een feestje! De afgelopen maanden hebben we hier achter de schermen hard aan gewerkt en vandaag is het dan zover: IT'S LIVE! Neem snel een kijkje en show some love!
Mariët.


HOE HET IS VANDAAG


Pasen. Ik word wakker en op mijn telefoon zie ik allerlei berichtjes op social media: paaseitjes, konijntjes en meer dan eens een vrolijk “Happy Easter!”

--

Pasen. We zijn met de familie bij elkaar en genieten van heerlijk eten, warmte, gezelligheid, keihard lachen tijdens 30 Seconds. En zonder het te beseffen genieten we van veiligheid. Van vrijheid.

--

Pasen. We komen thuis en ik maak nog een foto van de prachtige lucht boven onze straat. Prachtig licht.

--

Pasen.
“Oh mijn God.”
“Wat?”
“Er is net een zelfmoordaanslag geweest in Lahore, in Pakistan. Zeventig doden en ruim driehonderd gewonden. Vooral vrouwen en kinderen, tijdens een paasviering in een park.”
“Jeetje,” zegt hij, en hij draait zich weer om, drukt op een paar knopjes en schiet wat fictieve terroristen dood.

Bij mij daalt er langzaam een zwarte rook neer, en ik loop naar de badkamer, waar ik op de grond ga zitten. Geen idee waarom, maar helder denken is er even niet meer bij. Mijn eyeliner zat zo mooi strak vandaag, maar wordt nu weggevaagd door tranen. Zwarte vegen van verdriet. Zoveel vragen schieten door mijn hoofd en zo weinig antwoorden.

Ik wil bidden maar ik heb geen woorden. Meer dan een snik komt er niet uit, ook geluidloos niet. Kotsmisselijk, ben ik. Door de muren heen hoor ik hem lachen. Ik wil naar hem toe maar ik wil hem niet storen. Niet opzadelen met mijn verdriet, want aan nog meer daarvan heeft niemand iets. Ik vraag me van alles af. Wat ik kan doen, en kom tot de conclusie: “niets”. En dat doet pijn, ook al is het niet helemaal waar.

Ik haal m’n make-up er maar af en kruip in bed, deel een eerder geschreven stuk op social media, lees meer, teveel, over de aanslag en kijk ernaar, en leg dan toch mijn telefoon maar weg want jeetje.

Dan pak ik mijn laptop om dit te schrijven. Waarom? Geen idee. Omdat ik wil laten zien hoe goed ik meeleef? Nee. Omdat ook maar íemand hier iets aan heeft? Nee, niet ieder stuk kan hoopvol zijn. Omdat ik boos en verdrietig ben? Ja, maar nee. Ik schrijf omdat het eruit moet.

Omdat ik het voel scheuren vanbinnen.

Pasen.

--

Pasen. Ik twijfel of ik dit wil publiceren, want straks denken mensen dat hij een gevoelloze eikel is. Jeetje, waar kun je je druk om maken. Een andere 'hij' zag net de ledematen van zijn vrouw en kinderen door de lucht vliegen.

Pasen.



LIFE IS ENOUGH


Het gaat goed, het gaat super. Achter de schermen en tussen alle opdrachten door werk ik keihard aan mijn nieuwe website, moet ik tegen allerlei aanvragen 'nee' zeggen omdat ik er gewoon geen tijd voor heb en nam ik een assistent aan. En temidden van al die toffe dingen en mooie ontwikkelingen wil ik het volgende verhaal in gedachten houden:


“Aegean Islanders like to tell a joke about a prosperous Greek American who visits one of the islands on vacation. Out on a walk, the affluent Greek American comes upon an old Greek man sitting on a rock, sipping a glass of ouzo, and lazily staring at the sun setting into the sea.

The American notices there are olive trees growing in the hills behind the old Greek but that they are unattended, with olives just dropping here and there onto the ground. He asks the old man who the trees belong to.

“They’re mine,” the Greek replies.
“Don’t you gather the olives?” the American asks.
“I just pick one when I want one,” the old man says.
“But don’t you realize that if you pruned the trees and picked the olives at their peak, you could sell them? In America everybody is crazy about virgin olive oil, and they pay a damned good pice for it.”
“What would I do with the money?” the old Greek asks.

“Why, you could build yourself a big house and hire servants to do everything for you.”
“And then what would I do?”
“You could do anything you want!”
“You mean, like sit outside and sip ouzo at sunset?”

Liefs,
Mariët.

WE TAKE BETTER CARE OF WHAT WE FEEL CONNECTED TO

This is something we see in all kinds of areas in our lives. The dog we pet, the pig we eat. The wrapper we throw on the sidewalk of the park but not in our own garden. We take better care of the necklace we inherited from our grandma than the one we bought for $3 at some shop we can't remember. When we hear about a car crash one town over we might murmur one sentence about how horrible it is and then we go on with our lives like nothing happened, but when we see a car crash happen right in front of us, we are completely shocked, even if there's no relation to the victims other than... you just saw them.

50 SHADES OF GREEN


Misschien ben je al super groen bezig, misschien heb je er nog nooit over nagedacht. Het zou zomaar kunnen dat jij maar één zak afval per maand hebt, of juist dat er zoveel is in de wereld wat niet goed gaat, dat het je ontmoedigt. Dat je gewoon niet weet waar je moet beginnen, en het idee hebt dat je altijd zult moeten kiezen tussen twee kwaden. Misschien ben je er wel super enthousiast aan begonnen, maar weet je niet zo goed hoe het beter kan. 

(GREEN) SMOOTHIES

Nu ik me aan het verdiepen ben in voeding / gezondheid was ik natuurlijk heel nieuwsgierig naar meer onderbouwde informatie over (groene) smoothies, aangezien ik die elke dag drink. Behalve dat ik er niet altijd berries in deed, was ik al op de goede weg. Op NutritionFacts.org staan een aantal hele interessante en informatieve filmpjes over wetenschappelijke onderzoeken rond smoothies. Ik maakte deze illustratie om hier te delen - enjoy your healthy green smoothie!

Liefs,
Mariët.

TWO THINGS I NEVER THOUGHT I'D DO (AGAIN)

Zoals sommigen van jullie weten heb ik niet gestudeerd. Na het behalen van mijn HAVO diploma heb ik aan een aantal studies gedacht en ben ik aan twee studies  (fotografie en iets heel anders: sociaal werk) ook echt begonnen, maar beiden na drie maanden weer gestopt om verschillende redenen. Ik ben een autodidact en leer het beste als ik dat helemaal op mijn eigen manier kan doen, zo heb ik mezelf fotograferen aangeleerd, maar ook het editen van foto's en nog wat andere kennis en vaardigheden waar ik vroeger veel mee heb gedaan.

YOGA | I TRIED BIKRAM



In mijn vorige post vertelde ik dat ik een keertje Bikram yoga wilde proberen, dus toen Lianne vroeg of ik met haar samen wilde gaan was ik gelijk voor. We gingen naar deze studio en daarna een hapje eten bij dit restaurant. Beiden aanraders.

WRITING IT OFF / OUT / OVER

Ik hou van schrijven. In de breedste zin van het woord, zoals het schrijven van een blog of een poëtisch stuk, maar ook in de meest letterlijke zin van het woord; pen op papier. Dan maakt het soms niet eens uit of ik een boodschappenlijstje maak of een schrijfoefening doe of een werkboek invul - de handeling schrijven is gewoon fijn. Het is bijna een soort meditatie voor me, zeker als ik schrijf over wat er in me omgaat. Gisteren had ik dat even nodig en verzon ik ter plekke en soort simpele schrijf 'oefening' die ik met jullie wil delen.