Pagina's

KEEPING UP


"No pressure," zeggen we vaak lachend vlak nadat we (soms enorme) verwachtingen hebben geuit. En niet alleen doen we dat bij anderen, onszelf leggen we ook heel wat verwachtingen op. Een tijdje terug schreef ik daar al dit artikel over.



'Wat wil je later worden? vroeg de juf.
Het was in de derde klas.

Ik keek haar aan en wist het niet,
Ik dacht dat ik al iets was.' 

- Toon Hermans 

We leven in een maatschappij waar ons al gevraagd word wat we later willen worden als we net uit de luiers zijn, waar onze hele jeugd draait om succesvol zijn, populair zijn, de juiste keuze maken qua studie, woonplaats en baan, en dan heb ik het nog niet eens over de verwachting om zo slank (nee, tegenwoordig is het 'fit') mogelijk te zijn, zo gezond mogelijk te eten, zo interessant mogelijk te koken en zoveel mogelijk te reizen. En als je daarnaast niet ook op de hoogte bent van de laatste mode, films, boeken en muziek én het nieuws van over de hele wereld ben je toch wel een béétje een cultuurbarbaar.

We moeten de beste versie van onszelf zijn,  uitblinken in speciale talenten, dromen en ambities hebben om het zo jong mogelijk zo ver mogelijk te schoppen. We moeten voldoen aan verwachtingen van ouders ('We hadden liever gezien dat je rechten ging studeren.'), familie ('Heb je nou nóg geen baan / vriend / kind?') en vrienden ('Ga je niet mee vrijdag? Da's ook saai!') en verwachtingen van onszelf ('Ik ben te dik en niet succesvol genoeg.'). Alles moet meer, beter, groter, duurder, nieuwer.

Best heavy! Vaak als je de keuze maakt om je eigen hart te volgen en alléén te doen waar jij je goed bij voelt is er onbegrip vanuit je omgeving. Als je geluk hebt zijn er vrienden die van jou houden om wie je bent en je accepteren, ook als je een keertje twee weken niet belt of een andere keuze maakt dan zij zouden doen, maar vaak krijg je te horen: 'Je bent veranderd.' Which actually means: 'Je gedraagt je niet meer zoals ik wil / verwacht dat je je gedraagt.' Het kan oprecht heel lastig zijn om authentiek te blijven en mee te waaien met je eigen wind, in plaats van die van de maatschappij. Toch kan het.

'Listen, smile, agree, and then do
whatever the fuck you were gonna do anyway.'

- Robert Downey Jr. 

Je hebt geen toestemming nodig van wie dan ook om je eigen hart te volgen. Om te doen wat jij wil doen en te houden van jezelf om wie je bent. Ook als je niet het beste en het duurste en het nieuwste en het interessantste nastreeft. Ook als je wat voller bent. Ook als je niet gestudeerd hebt. Ook als je geen vriend hebt. Ook als ... vul maar in. Keeping up with the Joneses is een syndroom waar je écht niet aan mee hoeft te doen. Je hoeft geen grotere auto te kopen als je meer verdient. Je hoeft niet net zo gezond te eten als je buurvrouw. Je hoeft niet rond te lopen in de allerlaatste mode en een wereldreis gemaakt hebben voor je 25e. Denk goed na over keuzes die je maakt, over wat je wil in het leven en hoe je dat wil aanpakken en doe het dan ook op die manier. 

En als er een vraag of veroordeling komt van buitenaf?  Lekker laten gaan. Mensen die alleen met jou willen werken of omgaan als je voldoet aan hun verwachtingen zijn jouw energie niet waard. Die energie kun je beter steken in mensen die jou accepteren zoals je bent, die je steunen in de keuzes die je maakt en die met jou omgaan voor jou. Niet vanwege het feit dat je er zo hip uitziet of zo succesvol bent. En als het goed is, hóef je daar dan helemaal niet zoveel energie in te steken: dat gaat vanzelf. En wat is nou succesvol? In mijn ogen ben je succesvol als je gelukkig bent, als je leeft in liefde, als je blij bent met wat je hebt en fijne relaties hebt met je familie en vrienden. Zo succesvol zijn heeft niets te maken met de nieuwste telefoon, de beste carrière of het strakste lijf.

Leef je leven zoals je zelf wil, deel het in zoals je zelf wil en geniet ervan. Het is jouw leven, niet dat van je ouders, je collega's of je vrienden. Dit is geen relaas tegen studeren of een carrière nastreven, gezond eten of de mode volgen. Als je dat zelf graag wil; ga ervoor! Maar doe het voor jezelf en voor jezelf alleen. De wereld bestaat al zo lang en al zóveel mensen werden oud en gelukkig zónder het nieuwste dieet, zonder de nieuwste gadgets en zonder de beste en de meest succesvolle te (willen) zijn.



Leuk hoor, die wijze praatjes. Maar wat is mijn ervaring ermee?

Mensen zijn bij mij wel eens verbaasd dat ik niet gestudeerd heb en school nooit heel serieus heb genomen ('Durfde je dat wel? En wat nou als...'), dat ik rondloop met een telefoon die met tape aan elkaar hangt vanwege de vele barsten ('Waarom koop je geen nieuwe?') en dat ik bewust geen onderdeel ben van een vaste vriendengroep en praktisch nooit uitga ('Da's ook ongezellig!'), maar ik ben blij met mijn leven. 

Zolang ik kan leven van mijn talent doe ik dat, en als dat niet meer gaat? Dat zie ik dan wel weer. Mijn telefoon doet het nog, en mocht hij doodgaan heb ik nog een oud modelletje liggen die het vast prima doet. Ik ben ontzettend blij met alle vrienden die ik heb, en dat ik ze allemaal af en toe zie en soms een hele tijd niet, en dat dat dan ook gewoon goed is. Ik hou niet van feesten, (teveel) drinken en keiharde, in de herhaling vallende muziek waar ik heel hard doorheen moet schreeuwen om mezelf verstaanbaar te maken. Ik hou niet van het 'zien en gezien worden' sfeertje en vermijd dat dan ook zoveel mogelijk.

Oh, en ik kijk dus nooit het nieuws, draag alleen maar waar ik me zelf lekker in voel, ben niet slank of 'fit' en kan ook niet meepraten over radio, tv en het leven van celebrities. Ook heb ik niet het verlangen om een enorm drukbezet en 'succesvol' fotografe te worden, of de grootste personal blog van Nederland. Ik hecht veel meer waarde aan mijn vrije tijd. Aan liefde in alle vormen.

Jeetje, wat ben ik eigenlijk een rare, saaie cultuurbarbaar.

Maar wel een hele gelukkige.

Liefs,
Mariët.

P.S.: De prachtige wereldbol stond in het landhuis waar ik afgelopen donderdag een bruiloft fotografeerde. 

23 opmerkingen:

  1. Wauw! je schrijft het precies zoals het is en waar ik ook achter ben gekomen. Mooi geschreven:)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier kan ik mij helemaal bij aansluiten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat heb je heel mooi verwoord. Ben het helemaal met je eens.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Super mooi geschreven en kan me er helemaal in vinden :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Toon Hermans blijft een held :) En je hebt helemaal gelijk, fijn stuk! Die verwachtingen worden toch voornamelijk geschept door social media. Het delen van je leven via internet begint me de laatste tijd steeds meer tegen te staan. Het scheve beeld wat dat geeft over hoe succesvol en gelukkig we allemaal wel niet zijn, schept zoveel onzekerheid. Vooral Facebook doet daar erg aan mee, ik ben daar de laatste maanden steeds minder te vinden, eigenlijk alleen nog voor het delen van mijn blogs. Het niet halen van een tentamen, een zieke oom en de onzekerheid over m'n lichaam doen nét iets minder zeer als ik niet constant geconfronteerd wordt met party pics en fantastische tentamenresultaten van anderen ;) Groot gelijk dus, jij gelukkige, vreemde cultuurbarbaar ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je bent een inspiratiebron voor vele en alles behalve raar en saai. Je bent een mooi mens, dat zeg ik al vanaf dag één dat ik je ken. Bedankt voor voor deze mooie blog, bedankt weer voor het even bewust worden wat er echt toe doet. X

    BeantwoordenVerwijderen
  7. prachtig stuk! inspireert me alweer ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. haha ja, precies dat laatste stukje heb ik ook :) ik heb niet gestudeerd, een kapotte telefoon, hou niet van uitgaan, heb weinig vrienden en vind het allemaal wel prima zoals het nu is - ik hoef niet groter, beter, sneller! Woehoee gelijkgestemde! Zo'n fijn stuk weer :)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het is moeilijk om dingen te doen die jij zelf echt leuk vind en niet de dingen waarvan je denkt dat anderen denken dat jij het leuk vind.

    Snap je het nog? Ik merk dat ik mijn eigen weg ga maar dat ik soms echt moet nadenken of het ook daadwerkelijk mijn eigen weg is.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Heel mooi verwoord, herkenbaar ook!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Precies: als je maar gelukkig bent met wie je bent! Al die verwachtingen ontstaan in mijn ogen doordat mensen zichzelf constant vergelijken met anderen. Zo zonde eigenlijk..

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik vind dit een super stukje ! Je hebt zo gelijk. Mijn man en ik hebben ook geen 1001 vrienden en een overvolle agenda maar wij zijn graag samen thuis, samen weg en dat wekt blijkbaar ook vaak verbazing op. Bovendien ben ik mijn baan kwijt door de crisis sinds eind vorig jaar en zijn er veel mensen die niet snappen dat ik niet het eerste het beste aanbod aanneem maar dan wil verder zoeken naar iets wat me écht ligt. Het is toch niet omdat ik werkloos ben dat ik iets tegen mijn zin moet gaan doen ? Maar je ziet familie / vrienden / kennissen dan denken "waarom wijst ze die job nu af, veeleisend mens !" Eentje van de familie heeft zelfs al het lef gehad om te vragen of ik nog wel WIL werken ! Ja, ik wil dat, maar ik wil me ook goed voelen in mijn werk, naast het geluk dat ik al heb in mijn privé leven. Dus ik vind het fijn om te lezen dat er nog mensen zijn die hun gevoel volgen :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een mooi geschreven en inspirerend stuk. En ik ben het er helemaal mee eens :)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. prachtig geschreven :) en helemaal mee eens - maar soms zo moeilijk uit te voeren. ik werk er iig aan!
    xo, cheyenne

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat mooi geschreven.
    Ik voel me soms te min omdat ik geen hbo of uni heb kunnen doen, maar dan bedenk ik me dat ik daar waarschijnlijk ook helemaal niet gelukkig van zou zijn geworden, en dat ik me vooral te min voel omdat dat de verwachtingen van mensen om me heen zijn en niet die van mijzelf.

    Jou blog helpt me om te realiseren dat je inderdaad niet altijd het grootste moet nastreven. Nu ik heb besloten dat ik niet aan de top hoef te komen met modelfotografie omdat dat wereldje eigenlijk helemaal niet bij mij past ben ik gelukkiger dan ooit. We leggen teveel druk op onszelf soms.

    Bedankt!
    x

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Mooi geschreven, Mariët, en ook heel waar. Ik voel dat nu met afstuderen. Ik vind het allemaal best eng en spannend en het voelt toch een beetje als mislukken als ik het niet in vier jaar haal, maar waarom eigenlijk? Dat is dan toch de verwachting die anderen van je hebben en die je zelf ook een beetje hebt van jezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik lees dit stukje nu pas, maar ik wil toch even reageren want: wow. Zooo herkenbaar! Het is fijn om te zien dat ik niet de enige ben in dingen waarbij ik dat soms wel denk. Zeker als student zijnde voel ik me vaak een beetje anders, omdat ik ook geen vaste vriendengroep heb en al helemaal niet vaak ga stappen. Hier heb ik wel eens mee gezeten, ik dacht dat ik het miste, maar dat is denk ik helemaal niet zo. Het past blijkbaar gewoon niet zo bij mij! (:

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ik sluit me helemaal aan bij jouw verhaal! Ik herken het echt precies. Ik merk de laatste tijd ook steeds meer vragen en bijna afgunstige opmerkingen van een aantal mensen. Ik heb dit nooit eerder in de gaten gehad, want ik volg mijn hart en doe de dingen die ik heel graag wil doen. Erg jammer dat mensen soms zo kunnen reageren. Desondanks volg ik mijn hart!

    BeantwoordenVerwijderen