Pagina's

HOE HET IS VANDAAG


Pasen. Ik word wakker en op mijn telefoon zie ik allerlei berichtjes op social media: paaseitjes, konijntjes en meer dan eens een vrolijk “Happy Easter!”

--

Pasen. We zijn met de familie bij elkaar en genieten van heerlijk eten, warmte, gezelligheid, keihard lachen tijdens 30 Seconds. En zonder het te beseffen genieten we van veiligheid. Van vrijheid.

--

Pasen. We komen thuis en ik maak nog een foto van de prachtige lucht boven onze straat. Prachtig licht.

--

Pasen.
“Oh mijn God.”
“Wat?”
“Er is net een zelfmoordaanslag geweest in Lahore, in Pakistan. Zeventig doden en ruim driehonderd gewonden. Vooral vrouwen en kinderen, tijdens een paasviering in een park.”
“Jeetje,” zegt hij, en hij draait zich weer om, drukt op een paar knopjes en schiet wat fictieve terroristen dood.

Bij mij daalt er langzaam een zwarte rook neer, en ik loop naar de badkamer, waar ik op de grond ga zitten. Geen idee waarom, maar helder denken is er even niet meer bij. Mijn eyeliner zat zo mooi strak vandaag, maar wordt nu weggevaagd door tranen. Zwarte vegen van verdriet. Zoveel vragen schieten door mijn hoofd en zo weinig antwoorden.

Ik wil bidden maar ik heb geen woorden. Meer dan een snik komt er niet uit, ook geluidloos niet. Kotsmisselijk, ben ik. Door de muren heen hoor ik hem lachen. Ik wil naar hem toe maar ik wil hem niet storen. Niet opzadelen met mijn verdriet, want aan nog meer daarvan heeft niemand iets. Ik vraag me van alles af. Wat ik kan doen, en kom tot de conclusie: “niets”. En dat doet pijn, ook al is het niet helemaal waar.

Ik haal m’n make-up er maar af en kruip in bed, deel een eerder geschreven stuk op social media, lees meer, teveel, over de aanslag en kijk ernaar, en leg dan toch mijn telefoon maar weg want jeetje.

Dan pak ik mijn laptop om dit te schrijven. Waarom? Geen idee. Omdat ik wil laten zien hoe goed ik meeleef? Nee. Omdat ook maar íemand hier iets aan heeft? Nee, niet ieder stuk kan hoopvol zijn. Omdat ik boos en verdrietig ben? Ja, maar nee. Ik schrijf omdat het eruit moet.

Omdat ik het voel scheuren vanbinnen.

Pasen.

--

Pasen. Ik twijfel of ik dit wil publiceren, want straks denken mensen dat hij een gevoelloze eikel is. Jeetje, waar kun je je druk om maken. Een andere 'hij' zag net de ledematen van zijn vrouw en kinderen door de lucht vliegen.

Pasen.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen